ทุกครั้งทีฉันเข้าไปใกล้เธอ
เจอรอยยิ้มของเธอทุกวันเวลา
ฉันเริ่มชินกับยิ้มที่ให้มา
จึงมาหา เธอทุกๆ วัน

แต่ทำไมเวลาฉันมา
เธอไม่พูดจากลับหลบหน้าฉัน
ทำไงหน่อนั่งนึกถึงวัน
ทำไมหนาที่เธอไม่มอง

เงินจางนางจร
เงินมาเมื่อไร เธอถึงยิ้มมา
เงินจางนางจรจึงอ่อนล้า
ใครจะมาถ้าฉันมีเงินเธอก็มา

(หมดมุขแล้ว ช่วงพัก...)

มีหนึ่งพันใช้มันออกไป
ไม่ได้หวังซื้อใจซื้อ แค่ให้เธอกลับมา
เงินหนึ่งพันมันไม่มีราคา
ใครจะหันมามองฉันมั้งเลย

ทำอะไรอยู่หลังร้านคนเดียว
ปล่อยฉันปล่าวเปลี่ยวที่หน้าร้าน
สั่งกาแฟไม่เคยได้ทาน
ดา ดา ด้า ด๋า ดา

เงินจางนางจรจึงอ่อนใจ
เงินมาเมื่อไหรเธอก็ยิ้มมา
เงินมีนิดเดียวไม่มีราคา
เธอจึงไม่มาหาฉัน เพราะเงินไม่มี

แต่ความเป็นจริงเธอไม่ใช่คนแบบนั้น
ตัวฉันเองก็รู้ดี
ก็ทำยังไงเรา เมือเหตุผลมันไม่มี
จึงอ้าง...เงินทอง

เงินจางนางจรจึงอ่อนใจ
เงินมาเมื่อไรเธอก็ยิ้มมา
เงินไม่มีเธอก็หนีหน้า
เธอจะกลับมา เมื่อฉันมีเงิน