อ้างอิงจากหนังสือเมื่อไม่รู้จะอ่านอะไรเล่ม 2 ของคุณครูไม่ใหญ่

อ่านแค่หัวข้อแล้วรู้สึกดีครับก็เลยมาขยายความในมุมมองของกระผมนิดนึง ถูกหรือผิดประการใดก็ขออภัยไว้ล่วงหน้าก่อนนะครับ

ในทุกช่วงของเส้นทางการดำรงชีวิตอยู่ในปัจจุบัน มันต้องมีวันเวลาที่ใจเราตก ใจเราเหี่ยว ใจเราท้อ อันเนื่องมาจากสาเหตุนานับประการ บางครั้งมาจากคนรอบตัว สิ่งของรอบตัว เหตุการณ์รอบตัว แต่ถ้าเราย้อนดูอารมณ์จริงๆ แล้วทั้งหมดที่มากระทบจะผ่านตัวแปลงสารนั่นคือ "ใจ" ของเรานั่นเอง ถ้าใจเรานิ่ง ใส สารไม่ว่าจะเข้ามาในรูปแบบใด ดีหรือร้ายแค่ไหน ใจที่ใสจะปรับให้เข้าสู่ภาวะสมดุลได้เสมอ

ย้อนกลับมาดูเวลาที่เรารู้สึกสิ้นหวัง และคิดที่จะหยุดทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งซึ่งเรารู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นสิ่งที่ดีและควรทำ และมันซิยาก และปัญหามากมายซะเหลือเกิน (ขออภัยธาตุไฟเข้าแทรกชั่วขณะ มีคนเดินผ่านด้านหลัง ฮิ ฮิ) พออ่านเจอประโยคของครูไม่ใหญ่ประโยคนี้มันโดนมากๆ "อย่าสิ้นหวัง เมื่อยังใช้ความพยายามไม่เต็มที่" จริงๆ คำว่าสิ้นหวังในพจนานุกรรมของลูกพระธรรมไม่มีในสารระบบอยู่แล้ว แต่บางทีมันก็นแอบๆ คิดนิดหน่อยนิ ทั้งทั้งที่รู้อยู่แกใจว่า "มันยังไม่เต็มที่เลย" คำว่าเต็มที่ในที่นี้หมายความมทั้งทางกายและทางใจ คนบางคนทำงานหนักแสนหนัก เหนื่อยแสนเหนื่อย ถามว่าเต็มที่หรือยัง ก็ต้องถามกลับไปว่าแล้วงานทางใจคุณทำเต็มที่หรือยัง งานของชีวิตที่แท้จริงทำเต็มที่แล้วหรือยัง เพราะงานทางใจคืองานที่แท้จริงของทุกชีวิตที่เกิดมา

ขอนอกเรื่องหน่อยอ่านเจอเรื่องไดโนเสาร์และมนุษย์ที่อาศัยในยุคนั้น ที่หลวงพ่อฝันในฝันไว้ในโรงเรียน ถามว่าเราเราต้องเป็นมนุษย์ถ้ำในยุคนั้น เราจะทำงานอะไรหว่า นอกจากแค่มีชีวิตรอดอยู่ไปวันๆ อย่าให้ตาย แค่นั้นก็หรูแล้ว สาธุๆ อย่าให้พลาดไปเกิดในยุคนั้นนเลย (ยุคนั้นอายุเฉลี่ยของมนุษย์อยู่ที่ 10 ปี)

เข้าเรื่องๆ สรุปคือห้ามท้อ ห้ามสิ้นหวัง จนกว่าจะหมดลมนั่นหละ อ้าวจบซะดื้อๆ งั้นซะ ฮิ ฮิ (ธาตุไฟเข้าแทรกอีกแล้วมีคนเดินผ่านด้านหลัง)

Happy&Smile