วันเด็กเป็นวัยที่ชีวิตของเราไม่มีใคร มีแต่การดำเนินชีวิตเพื่อตัวเอง ใช้ีชีวิตของตัวเองเพื่อตัวเองทั้งหมด ไม่มีรัก ไม่มีเศร้า ไม่มีภาระหน้าที่การงาน ไม่มีเครื่องพันธนาการต่างๆ มากมาย ดังนั้นความฝันในวันเด็กจึงเป็นความฝันที่มีคุณค่าเพราะเกิดจากความรู้สึกในใจที่แท้จริงที่ไม่ได้มีการปรุงแต่งจากภาวะรอบข้างใดๆ ทั้งสิ้น ผมเชื่อว่าทุกคนมีความฝันวันเด็กทั้งสิ้น มากบ้างน้อยบ้าง เป็นเรื่องเป็นราวบ้าง ไม่มีสาระแก่นสารบ้าง จำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แต่มันก็ได้ชือว่าความฝันและเชื่อหรือไม่บางครั้งมันอาจเป็นแรงผลักดันให้เราก้าวมายืนอยู่ในทุกวันนี้ได้โดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัว

เคยลองไหมครับ ลองหลับตาแ้ล้วย้อนคิดในหาตัวเองในยามที่เคยลองคิดถึงความฝันว่าเราต้องการอะไร ว่าเราอยากเป็นอะไร ผมว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่สำคัญมากๆ ของชีวิตทีเดียว สำหรับตัวผมเอง ผมพยายามคิดว่าจุดที่เราเคยวาดฝันไว้ในวัยเด็กจุดไหนของชีวิตที่เป็นจุดที่เรามีความฝันที่น่าเชื่อถือได้มากที่สุด จุดไหนที่เป็นความฝันที่แท้จริงของเรา ตอนที่ทำงานยุ่งมากมาย จุดที่แต่งงาน จุดที่ปรับเปลี่ยนงาน จุดที่เรียนต่อป.โท จุดที่เีัรียนจบป.ตรี จุดที่พบปัญหาในการเรียน จุดที่เริ่มเข้าเรียนวิศวะ จุดที่รู้ว่าตัวเองเอนท์ติด ..... ย้อนไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ๆ ๆ

ผมเคยคิดว่าจุดที่น่าจะใช่คือจุดที่เริ่มเรียนคณะที่ผมใฝ่ฝันในดินแดนที่เป็นความฝัน นั่นคือที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 4ปี ที่นั่นมันทำให้ผมเปลี่ยนจนไอ้เด็กหัวเกรี๊ยนคนนึง ไม่คิดอะไรมากกมายกับชีวิต เป็นอีกคนหนึ่งที่พร้อมจะเดินตามล่าหาความฝัน ดังนั้นเมือวันหยุดยาวที่ผ่านมาผมจึงตัดสินใจที่จะไปใช้เวลาที่นั่นด้วยตัวคนเดียว เพื่อลองย้อนคิดถึงความรู้สึกในตอนนั้นๆ หนึ่งวัน หนึ่งคืนที่นั่น เป็นช่วงเวลาที่ดีเยี่ยมมากๆ ได้คิดอะไรกับตัวเองเยอะ ได้ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ทั้งหลังจากเรียนจบ และก่อนเิริ่มเรียนที่นั่น อะไรที่ผมได้จากการเดินทางครั้งนี่นะหรือครับ สิ่งที่ผมต้องการไปหาคือผมคิดอะไรตอนนั้น แต่คำตอบที่ผมได้คือ "ผมไม่ได้คิดอะไร" แต่ผม "ลงมือทำในสิ่งที่ผมรักอย่างเต็มที่" สิ่งมันก็ดูเหมือนธรรมดาๆ ผมถามตัวเองต่อมันต้องมีอะไรอีกซะการที่เราไม่คิดอะไรแล้วชีวิตมันจะพัฒนาได้อย่างไรคำตอบที่ได้คือ "อยู่ในบุญตลอดเวลา" แค่นี้้จริงๆ .... อ้าวแล้วความฝันวันเด็กหละอยู่ตรงไหนหว่า มันไม่ได้อยู่ที่นี่นี่น่า ใช่ครับมันไม่ได้อยู่ที่นี่่

ดังนั้นจะให้ย้อนกลับไปกรุงเทพใหม่ตอนเรียน ม.ปลายหรือ มันก็ขับรถไกลซะเหลือเกิน งั้นเอาเป็นว่า หลับตาแล้วย้อนคิดแล้วกันครับประหยัดเวลาที คิดทบไปทบมาก นิ่งไปนิ่งมา จนพบว่าจุดที่ผมตั้งเป้าหมายไว้มันอยู่ในช่วงปิดเทอม ม.4 ที่ผมได้ไปบวชธรรมทายาทครับ มันเป็นจุดที่ใจผมใสมาก มากจนไม่คิดว่าตัวเองจะใสได้ขนาดนั้น แต่ผมพบปัญหาต่อไปครับ แล้วไอ้ความฝันที่เคยคิดไว้หนะมันคืออะไรกันแน่ ที่จำได้ชัดๆ คำปณิธานว่า "ผมจะละในสิ่งที่เคยละ ผมจะละเลิกในสิ่งที่ควรเลิก" แต่เพื่ออะไรนี่ซิ ทำไมมันไม่ชัดหว่า น่าแปลกใจไหมครับ น่าแปลกทีเดียว ทำไม project การค้นหาความฝันวันเด็กนี้มันยุ่งยากจังหว่า ฮืม ... ข้อสรุปครับ เพราะว่ากว่า 20 ปีที่ผ่านมา ใจผมตอนนี้กับใจผมตอนนั้นมันคนละเรื่องกันครับ เรื่องราวในชีวิตที่ผ่านเข้ามา มันก่อให้เกิดเครื่องปรุงแต่งมากมาย ใส่เข้ามาในความฝันในตอนนั้น แต่ผมก็พอนึกออกลางๆ แ้ล้วครับ แต่ยังไม่ชัดเท่าไหร ถ้าจะให้ชัดจริงคงต้องทำใจให้ใสเท่ากับตอนนั้นหรือมากกว่า ดีไม่ดีผมอาจจะนึกย้อนไปไกลกว่านั้นก็ได้ ว่าไหมครับ

อย่าลืมนะครับ ความฝันแต่่และคนต่างกัน ที่ผมเขียนมาเป็นแค่ความฝันของผมเอง ลองคิดย้อนกลับไปหาตัวเองในตอนที่เราไม่มีใครซะครับ อย่าลืมนะครับ เราเกิดมาก็คนเดียว เวลาตายไปก็คนเดียว แ้ล้วไอ้ิสิ่งต่างๆ รอบตัวเราตอนนี้ มันคืออะไร มันเป็นของจริงหรือ

สำหรับตัวผมเองบทสรุปส่งท้ายของเรื่องราวนี้คือ ผมยังไม่เคยได้ไล่ตามความฝันที่แท้จริงของผม ด้วยการเอาชีวิตเป็นเดิมพันเลย ที่ผ่านมาทำกับเล่นๆ ซะมากกว่า ดังนั้นไม่แปลกใจครับว่า สิ่งที่ได้มาก็เป็นแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่ผมควรได้ ควรเป็น ปัญหาคือแล้วเราจะเริ่มต้นเมื่อไหร คำตอบก็คือ ก็ต้องเิริ่มตอนนี้ครับ แต่ไอ้สนิมที่มันเกาะกินใจกว่า 20 ปี จะทำยังไง นั่นคือจุดเริ่มต้นของ Project "ยอดมนุษย์ 100%" ครับ เพื่อเป็นกุลสโลบายในการปรับใจตัวเองครับ ถ้ากายไม่สะอาดแล้วใจจะสะอาดได้อย่างไร ส่วน Project ที่สองที่จะเริ่มตามมาติดๆคือ "เนสัชชิกังคัง" ครับ การที่จะแก้นิสัยเสียกว่า 20 ปี มันคงมีวิธีนี้วิธีเดียวครับสำหรับชีวิตในตอนนี้

ก่อนจบมีเพื่อนคนนึงบอกกับผมว่า "จงทำในสิ่งที่สอนคนอื่นให้ได้ก่อนที่จะไปสอนคนอื่น" เป็นคำที่มีคุณค่ามากครับ :-)

จริงๆ พยายามจะเขียนเรื่องราวนี้เป็นบทเพลงแต่เขียนไม่ออก ฮ่า ฮ่า เอาแบบดิบๆ ไปก่อนนะครับ

Happy & Smile